De Architectuur van de Blik is een reeks schilderijen waarin ik kijkgedrag behandel als iets dat gebouwd wordt. Ik werk met vlakken, sneden en contouren alsof ik een beeld assembleer: portret, interieur en teken schuiven in elkaar, zonder ooit volledig samen te vallen. Mijn lijnen zijn geen omlijsting, maar structuur. Kleur is voor mij geen decoratie, maar een ingreep: een besluit, een test, een verschuiving. In deze werken onderzoek ik hoe een blik tegelijk menselijk en systemisch kan zijn — hoe identiteit ontstaat uit lagen, en hoe een schilderij terug kan kijken. De reeks beweegt van directe iconen naar nachtelijke architectuur en mythische figuren, en eindigt in een open beweging omhoog.