Hier beeld ik het gezicht niet af, ik ontleed het. Ik bouw het hoofd als een plan: zones, routes, kruispunten, afgesloten kamers. De compositie is strak en toch speels, alsof ik tegelijk meet en improviseer. De zwarte lijnen maken het geheel architectonisch, terwijl de kleurvlakken de menselijke warmte terugbrengen. Dit is voor mij een kernwerk: het laat zien dat kijken en denken ruimtelijke handelingen zijn.